فشق له من اسمه ليجلّه * فذو العرش محمود و هذا محمد - آفريدگار ، نامى از اسم خود براى پيامبر خود مشتق نمود . از اين جهت « خدا » « محمود » ( پسنديده ) و پيامبر او « محمد » ( ستوده ) است و هر دو كلمه از يك مادّه مشتقند و يك معنا را مىرسانند . « 1 » قطعا ، الهام غيبى در انتخاب اين نام بىدخالت نبوده است ، زيرا نام محمّد ، اگر چه در ميان اعراب معروف بود ، ولى تا آن زمان كمتر كسى به آن ناميده شده بود . طبق آمار دقيقى كه بعضى از تاريخ‌نويسان به دست آورده‌اند ، تا آن روز فقط شانزده نفر به اين اسم نام‌گذارى شده بودند . چنان كه شاعر در اين باره گويد : إنّ الذين سمّوا باسم محمد * من قبل خير الناس ضعف ثمان « 2 » - كسانى كه به نام محمد ، پيش از پيامبر اسلام نام‌گذارى شده بودند ، شانزده نفر بودند . ناگفته پيداست كه : هر چه مصداق يك لفظ كمتر باشد ، اشتباه در آن كمتر خواهد بود و چون كتاب‌هاى آسمانى ، از نام و نشان و علايم روحى و جسمى او خبر داده بودند ؛ بايد علايم آن حضرت ، آنچنان روشن باشد كه اشتباه در آن راه پيدا نكند . يكى از آن‌ها ، نام حضرت است . بايد مصداق آن به قدرى كم باشد كه راه هر گونه ترديدى را در تشخيص پيامبر گرامى از بين ببرد . مخصوصا هنگامى كه بقيهء اوصاف و علايم وى ضميمهء نامش گردد . در اين صورت ، به طور واضح كسى كه انجيل و تورات ، از ظهور او خبر داده است به خوبى شناخته خواهد شد . اشتباه خاورشناسان قرآن مجيد ، رسول گرامى را به دو ، يا چند نام معرفى مىكند . « 3 » در سوره‌هاى

--> ( 1 ) . سيرهء حلبى ، ج 1 ، ص 78 . ( 2 ) . همان ، ص 82 . ( 3 ) . به عقيدهء گروهى ديگر نام پيامبر اسلام نيست ، بلكه از حروف مقطعه قرآن به شمار مىروند .